غزل ۲۲۰۹ - چون شمع زحمتی که به شبگیر می‌کشم

چون شمع زحمتی که به شبگیر می‌کشم
از داغ پنبه می‌کشم و دیر می‌کشم ۱

طفلی شد و شباب شد و شیب سرکشید
لیکن یقین نشد که چه تصویر می‌کشم ۲

فرصت امید و سعی هوسها همان بجاست
سیماب رفت و زحمت اکسیر می‌کشم ۳

عجزم به زعم خویش رگ از سنگ می‌کشد
هر چند موی از قدح شیر می‌کشم ۴

بی خم شدن ز دوش نیفتاد بار کش
رنج شباب تا نشوم پیر می‌کشم ۵

مزدوری بنای جسد بار گردن است
تا زنده‌ام همین گل تعمیر می‌کشم ۶

زین ناله‌ای که هرزه دو نارسایی است
روزی دو انتقام ز تأثیر می‌کشم ۷

بنیاد اعتبار بر این صورت است و بس
وهم ثبات دارم و تغییر می‌کشم ۸

در دل هزار ناله به تحسین من کم است
نقاش صنعت المم تیر می‌کشم ۹

ضعفم نشانده است به روز سیاه شمع
پایی که می‌کشم ز گل قیر می‌کشم ۱۰

تا همچو اخگرم تب جانکاه کم شود
می‌سایم استخوان و تباشیر می‌کشم ۱۱

پیری اشاره‌ای ز خم ابروی فناست
ای سر مچین بلند که شمشیر می‌کشم ۱۲

بیدل سخن صدای گرفتاری دل است
این ریشه‌ها ز دانهٔ زنجیر می‌کشم ۱۳