غزل ۲۲۱۷ - زبن سجدهٔ خود دار تفاخر چه فروشم

زبن سجدهٔ خود دار تفاخر چه فروشم
در راه تو افتاده سرم لیک به دوشم ۱

چون موج‌گهر پای من و دامن حیرت
سعی طلبی بود که‌ کرد آبله پوشم ۲

تغییر خیالی دهم و بگذرم از خویش
بر رنگ سواد است جنون تازی هوشم ۳

خرسندی اوهام ز اسرار چه فهمد
آنسوی یقین مژده رسانده‌ست سروشم ۴

مجبور ترددکدهٔ وهم چه سازد
روزی دو نفس بال فشان است به‌گوشم ۵

چیزی ز من و ما بنمایم چه توان‌ کرد
گرم است دکان آینه داری بفروشم ۶

زبن بزم به جز زحمت عبرت چه ‌کشد کس
طنبور تقاضای همین مالش گوشم ۷

چون دیدهٔ آهو رمی افروخت چراغم
کز دامن صحرا نتوان کرد خموشم ۸

دور است به مژگان بلند تو رسیدن
من سرمه نگشتم چه‌کنم‌گر نخروشم ۹

بیدل چو خم می چقدر دل به هم آید
تا من به ‌گداز آیم و با خویش بجوشم ۱۰