غزل ۲۲۳۹ - چمن طراز شکوه جهان نیرنگم

چمن طراز شکوه جهان نیرنگم
مسلّم است چو طاووس سکهٔ رنگم ۱

ز نیستان تعلق به صد هزار گره
نیی نرست ‌که ‌گردد حریف آهنگم ۲

دل ستم‌زده با تنگنای جسم نساخت
فشار ریخت برون آبگینه از سنگم ۳

بهار دهر ندارد ز خندهٔ اوهام
ذخیره‌ای که کند میهمانی بنگم ۴

چه نغمه واکشم از دل ‌که لعل خاموشت
بریشم از رگ یاقوت بست بر سنگم ۵

به یاد چشم تو عمریست می‌روم از خویش
به میل سرمه شکستند گرد فرسنگم ۶

مباد وحشت ناز تو رنگ چین ریزد
به دامن تو نهفته است صورت چنگم ۷

به‌جز غبار ندانم چه بایدم سنجید
ترازوی نفسم‌، باد می‌برد سنگم ۸

به هیچ صورتم از انفعال رستن نیست
عرق سرشت تری چون طبیعت ننگم ۹

چنار تا به‌ کجا عیب مفلسی پوشد
هزار دستم و بیرون آستین تنگم ۱۰

شکسته بالم و در هیچ جا قرارم نیست
به این چمن برسانید نامهٔ رنگم ۱۱

چو سایه آینهٔ تیره‌روز خود بیدل
به صیقلی نرساندم مگر خورد زنگم ۱۲