هوش مصنوعی: این شعر از حافظ، بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و عرفانی است. شاعر از عشق، ندامت، ضعف و نیاز به معشوق سخن می‌گوید و از مفاهیمی مانند تسلیم، عجز و خاموشی در برابر عشق الهی استفاده می‌کند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار بوده و نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی بیشتر دارد.

غزل ۲۲۴۲ - مزرع تسلیم ادب حاصلم

مزرع تسلیم ادب حاصلم
سر نکشد گردن آب و گلم ۱

موج ‌گهر نیستم اما ز ضعف
آبله‌ گل‌کرده ره منزلم ۲

خاک ندامت به سر عاجزی
صبحم اگر تار نفس بگسلم ۳

نفی من آیینهٔ اثبات اوست
حق دمد آندم‌ که‌ کنی باطلم ۴

بار نفس می‌کشم و چاره نیست
بی‌تو فتاده‌ست الم بر دلم ۵

الفت دل سدّ ره‌ کس مباد
کرد همین آبله پا در گلم ۶

عافیتم داد به توفان شرم
راند به دریا عرق ساحلم ۷

خامشی اسباب غنا بود و بس
تا به زبان آمده‌ام سایلم ۸

بر تپشم تهمت راحت مبند
بیضه منه زبر پر بسملم ۹

گرد من از قافلهٔ رنگ نیست
کلک مصور چه‌کشد محملم ۱۰

نامه برید از چمن خون من
برگ حنایی به کف قاتلم ۱۱

آبم ازین درد که آن مست ناز
آینه می‌خواهد و من بیدلم ۱۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۲
کانال گوهرین در ایتا
۳۶۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۲۲۴۱ - نمی‌دانم هجوم آباد سودای چه نیرنگم
گوهر بعدی:غزل ۲۲۴۳ - ننمود غنچه‌ات آنقدر ادب اقتضای تاملم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.