غزل ۲۲۵۰ - چنین ز شرم‌ که‌ گردید سرنگون جامم

چنین ز شرم‌ که‌ گردید سرنگون جامم
که از نگین چو نم از جبهه می‌چکد نامم ۱

سرشک پرده‌ در حسرت تبسم‌ کیست
برون چو پسته فتاده‌ست مغز بادامم ۲

به خامشی چه ستم داشت لعل شیرینش
که تلخ کرد چو گوش انتظار دشنامم ۳

غبار گشتم و خجلت نفس شمار بقاست
چه‌گل کنم‌ که ز گردن ادا شود وامم ۴

دمی ز خویش برآیم‌ که چون غبار سحر
شکست رنگ کند نردبانی بامم ۵

چو شمع صبح بهارم چه‌ کار می‌آید
بسست سایهٔ‌گل بر سر افکند شامم ۶

حیا ز انجم و افلاک پر عرق پیماست
عبث قدح کش گلجامهای حمامم ۷

شرار کاغذ و آسودگی چه امکان است
غبار صید به غربال می‌دهد دامم ۸

هزار نامه گشودم ز ناله لیک چه سود
کسی ندیدکه من قاصد چه پیغامم ۹

به رنگ شمع گلم بر سر است و می در جام
اگر خیال نسوزد به داغ انجامم ۱۰

تلاش کعبهٔ تحقیق ترک اقبال‌ست
به تار سبحه نبافی ردای احرامم ۱۱

ز خاک راه تحیر کجا روم بیدل
که پایمال فنا چون نفس به هرگامم ۱۲