غزل ۱۸۱۳ - کو خر من؟ کو خر من؟ پار بمرد آن خر من

کو خَرِ من؟ کو خَرِ من؟ پار بِمُرد آن خَرِ من
شُکر خدا را که خَرَم بُرد صُداع از سَرِ من ۱

گاو اگر نیز رَوَد تا بِرَوَد غَم نخورم
نیست زِ گاو و شِکَمَش بویِ خوشِ عَنْبَرِ من ۲

گاو و خَری گَر بِرَوَد بادْ اَبَد در دو جهان
دِلْبَر من دِلْبَرِ من دِلْبَرِ من دِلْبَرِ من ۳

حَلْقه به گوش است خَرَم گوشِ خَر و حَلْقه زَر؟
حیف نِگَر حیف نِگَر وازَرِ من وازَرِ من ۴

سَر کَشَد و رَهْ نَرَوَد ناز کُند جو نَخورَد
جُز تَلِ سِرگین نَبُوَد خِدمَتِ او بر دَرِ من ۵

گاوْ بَرین چَرخِ بَرین گاوِ دِگَر زیرِ زمین
زین دو اگر من بِجَهَم بَخت بُوَد چَنْبَر من ۶

رفتم بازارِ خَران این سو و آن سو نِگَران
از خَر و از بَنده خَر سیر شُد این مَنْظَرِ من ۷

گفت کسی چون خَرِ تو مُرد خری هست بِخَر
گفتم خاموش که خَر بود به رَهْ لَنْگَرِ من ۸