غزل ۱۸۱۴ - عشق تو آورد قدح پر ز بلای دل من

عشقِ تو آوَرْد قَدَح پُر زِ بَلایِ دلِ من
گفتم میْ می‌نَخورَم گفت برایِ دلِ من ۱

داد می‌مَعرِفَتَش با تو بگویم صِفَتَش
تَلْخ و گُوارَنْده و خَوش هَمچو وَفایِ دلِ من ۲

از طَرَفی روحِ امین آمد و ما مَست چُنین
پیش دَویدم که بِبین کار و کیایِ دلِ من ۳

گفت که ای سِرِّ خدا روی به هر کَس مَنِما
شُکر خدا کرد و ثَنا بَهرِ لِقایِ دلِ من ۴

گفتم خود آن نشود عشقِ تو پنهان نشود
چیست که آن پَرده شود پیشِ صَفایِ دلِ من ۵

عشقْ چو خون خواره شود رُستَم بیچاره شود
کوهِ اُحُد پاره شود آه چه جایِ دلِ من؟ ۶

شاد دَمی کان شَهِ من آید در خَرگَهِ من
باز گُشایَد به کَرَم بَندِ قَبایِ دلِ من ۷

گوید کَافْسُرده شُدی‌ بی‌من و پَژْمرده شُدی
پیش تَر آ تا بِزَنَد بر تو هوایِ دلِ من ۸

گویم کان لُطفِ تو کو؟ بَنده خود را تو بِجو
کیست که دانَد جُزِ تو بَند و گُشایِ دلِ من ۹

گوید نی تازه شوی‌ بی‌حَد و اندازه شوی
تازه تَر از نرگس و گُلْ پیشِ صبایِ دلِ من ۱۰

گویم ای داده دَوا لایِقِ هر رنج و عَنا
نیست مرا جُز تو دَوا ای تو دَوایِ دلِ من ۱۱

میوه هر شاخ و شَجَر هست گُوایِ دلِ او
رویِ چو زَر اشکِ چو دُر هست گُوایِ دلِ من ۱۲