غزل ۲۳۴۸ - از چاک گریبان به دلی راه نکردیم

از چاک گریبان به دلی راه نکردیم
کار عجبی داشت جنون آه نکردیم ۱

دل تیره شد آخر ز هوایی ‌که به سر داشت
این آینه را از نفس آگاه نکردیم ۲

فرصت‌شمری‌های نفس بال امل زد
پرواز شد آن رشته که کوتاه نکردیم ۳

هر چند به صد رنگ دمیدیم درین باغ
پرواز طرب جز به پر کاه نکردیم ۴

چون شمع ‌که از خویش رود سر به ‌گریبان
نقش قدمی نیست که ما چاه نکردیم ۵

صد دشت به هر کوچه دویدیم و لیکن
خاکی به سر از دوری آن راه نکردیم ۶

ماندیم هوس شیفتهٔ کثرت موهوم
از گرد سپه رو به سوی شاه نکردیم ۷

در وصل ز محرومی دیدار مپرسید
شب رفت و نگاهی به رخ ماه نکردیم ۸

چون سایه به حرمانکدهٔ فرصت هستی
روز سیهی بود که بیگاه نکردیم ۹

بیدل تو عبث خون مخور از خجلت تحقیق
ماییم‌ که خود را ز خود آگاه نکردیم ۱۰