غزل ۲۳۶۱ - عزت‌ کلاه بی سر و سامانی خودیم

عزت‌ کلاه بی سر و سامانی خودیم
صد شعله نازپرور عریانی خودیم ۱

آیینه نقشبند گل امتیاز نیست
محو خیال خانهٔ حیرانی خودیم ۲

گوهر خمار بستر و بالین نمی‌کشد
سر درکنار زانوی غلتانی خودیم ۳

پر می‌زنیم و هیچ به جایی نمی‌رسیم
وامانده‌های وحشت مژگانی خودیم ۴

دوران سر ز سبحهٔ ما کم نمی‌شود
وانگاه تر دماغ مسلمانی خودیم ۵

با آفتاب ذره چه نسبت عیان ‌کند
دلدار باقی خود و ما فانی خودیم ۶

چون کوه ناله نیز ز ما سر نمی‌کشد
از بسکه زبر بارگرانجانی خودیم ۷

پوشیدگی ز هیأت آفاق برده‌اند
حیرت قبای چارهٔ عریانی خودیم ۸

خاکستریم و شعله ما آرمیده نیست
آیینهٔ کمین پر افشانی خودیم ۹

ما را ز تیره بختی ما می‌توان شناخت
چون سایه یکقلم خط پیشانی خودیم ۱۰

بیدل به جلوه‌گاه حقیقت‌که می‌رسد
ما غافلان تصور امکانی خودیم ۱۱