غزل ۲۴۰۲ - وارستگی ز حسن دگر می‌دهد نشان

وارستگی ز حسن دگر می‌دهد نشان
عالم غبار دامن نازیست پر فشان ۱

مردیم و همچنان خم و پیچ هوس بجاست
از سوختن نرفت برون تاب ریسمان ۲

بر ظلم چیده‌اند کجان دستگاه عمر
دارد ز تیر آمد و رفت نفس‌ کمان ۳

بیمغز جز شکست ز دولت نمی‌کشد
ازسایهٔ هما چه برد بهره استخوان ۴

دل محو غفلت و نفسی در میانه نیست
من مرده‌ام به‌خواب و زخود رفته‌کاروان ۵

ضعفم رسانده است به‌ جایی‌ که چون صدا
آیینه هم نداد ز تمثال من نشان ۶

هستی به غیرپردهٔ روی فنا نبود
روشن شد این متاع به برچیدن دکان ۷

عاشق کجا و آرزوی خانمان کجا
پروانه درکمین فنا دارد آشیان ۸

پرواز بندگی به خدایی نمی‌رسد
ای خاک‌، خاک باش‌، بلند است آسمان ۹

نومیدم آنقدر که اگر بسملم کنند
رنگ شکسته می‌شود از خون من روان ۱۰

آوارهٔ سراب شعوریم و چاره نیست
ای بیخودی قدم زن و ما را به ما رسان ۱۱

از درد عشق شکوهٔ اهل هوس بجاست
بیدل ز شعله هیزم تر نیست بی‌فغان ۱۲