غزل ۲۴۷۰ - ظلمست به تشویش دل اقبال نمودن

ظلمست به تشویش دل اقبال نمودن
صیقل زدن آیینه و تمثال نمودن ۱

جز صفر کم و بیش درین حلقه ندیدم
چون مرکز پرگار خط و خال نمودن ۲

گرم است ز ساز حشم و زینت افسر
هنگامهٔ تب کردن و تبخال نمودن ۳

ای شیشهٔ ساعت دلت از گرد خیالات
گردون نتوان شد ز مه و سال نمودن ۴

ما هیچکسان گرمی بازار امیدیم
تسلیم متاع همه دلال نمودن ۵

چون آبله آرایش افسر هوس کیست
ماییم و سری قابل پا مال نمودن ۶

فریاد که بردیم ز نامحرمی خلق
اندوه زبان داشتن و لال نمودن ۷

شد عمر به پرواز میسر نشد آخر
چون شمع دمی سر به ته بال نمودن ۸

پیری ز پر افشانی فرصت خبرم کرد
شد موی سپید آب به غربال نمودن ۹

بیدل به نفس آینه‌پردازی هستی‌ست
دل جمع کن از صورت احوال نمودن ۱۰