غزل ۲۵۰۸ - چون صبح نخندد ز قبایم غم دامن

چون صبح نخندد ز قبایم غم دامن
جسته‌ست گریبان من از عالم دامن ۱

تا وحشت عنقایی‌ام آهنگ جنون ‌کرد
گرد دو جهان سوخت نفس در خم دامن ۲

از تنگی دل وسعت امکان به‌گره رفت
شد کلفت این‌گرد دلیل رم دامن ۳

گر ترک حسد چهرهٔ‌ توفیق فروزد
چون آتش یاقوت نشین بیغم دامن ۴

بال رم فرصت نتوان‌کرد فراهم
چاکست گریبان گل از ماتم دامن ۵

بر صورت دنیا زده‌ام پهلوی تسلیم
پای است دراین انجمنم توام دامن ۶

طاقت اثر حوصله ‌گم‌کرد درین باغ
حیرت ‌گلی آورد که‌گفتم‌ کم دامن ۷

فریاد که بر چهرهٔ ما داغ تری ماند
چون شمع نچیدیم به مژگان نم دامن ۸

بیدل به فشار دل تنگم چه توان‌کرد
صحرا شدم اما نشدم محرم دامن ۹