غزل ۲۵۹۵ - ای فکر نازکت را شبهت ‌کمینی از مو

ای فکر نازکت را شبهت ‌کمینی از مو
تشویش عطسه تا کی مانند بینی از مو ۱

در کارگاه فطرت نام شکست ننگست
باید قلم نبندد نقاش چینی از مو ۲

دل آتش تو دارد ضبط نفس چه حرفست
اخگر نمی‌پسندد نقش نگینی از مو ۳

نیرنگ التفاتت مغرور کرد ما را
افسون آفتاب است مار آفرینی از مو ۴

تعظیم ناتوانان دشواریی ندارد
بر عضوها گران نیست بالا نشینی از مو ۵

کم نیست شخص ما را در کسوت ضعیفی
از رشته دامنیها یا آستینی از مو ۶

بالیدم از تخیل سرکوب آسمانها
بر خود نچیدم اما فرق یقینی از مو ۷

عمریست ناتوانان ممنون آن نگاهند
ای دیدهٔ مروت زحمت نبینی از مو ۸

ما را شکیب دل برد آنسوی خود فروشی
شبگیر کرد بیدل آواز چپنی از مو ۹