غزل ۲۶۱۳ - به غبار این بیابان نه نشان پا نشسته

به غبار این بیابان نه نشان پا نشسته
به بساط ناتوانی همه نقش ما نشسته ۱

سر راه ناامیدی نه مقام انتظار است
دل بینوا ندانم به چه مدعا نشسته ۲

ز هجوم رفتگانم سر و برگ عافیت کو
که صدای پا به‌ گوشم چو هزار پا نشسته ۳

به چه دلخوشی نگریم ز چه خرمی نسوزم
که در انجمن چو شمعم ز همه جدا نشسته ۴

چو حباب عالمی را هوس کلاه‌داری‌ست
به دماغ پوچ مغزان چقدر هوا نشسته ۵

به غرور هستی ای صبح مگذر درین ‌گلستان
که صد آینه به راهت نفس آزما نشسته ۶

ره ناله نیست آسان به خیال قطع‌ کردن
که نی از گره درین ره به هزار جا نشسته ۷

به سجود آن دو ابرو نه من وتو سر به خاکیم
به عروج آسمان هم مه نو دو تا نشسته ۸

گل زخم ناوک او چقدر بهار دارد
که چو حلقه بر در دل همه دلگشا نشسته ۹

چو به‌کام نیست دنیا چه زنیم لاف ترکش
نتوان نشاند دامن به غبار نانشسته ۱۰

مکش ای سپهر زحمت به تسلی مزاجم
که به صد تحیر اینجا نگهی ز پا نشسته ۱۱

چه تأملست بیدل پر شوق برفشانیم
که غبارها درین ره به امید ما نشسته ۱۲