غزل ۲۶۶۷ - کیستم من نفس سوختهٔ منجمدی

کیستم من نفس سوختهٔ منجمدی
دل خون‌ گشته و گل‌ کرده غبار جسدی ۱

نقش تصویر خیالی ز اثر نومیدم
دعوی‌ام شوخی و مستی و ندارم سندی ۲

وصل جستم دو جهان جلوه دچارم‌ کردند
چه صنمها که ندیدم به ‌سراغ صمدی ۳

هر چه موقوف بیان‌ست شماری دارد
از احد هم نتوان یافت بغیر از عددی ۴

جز خموشی‌ که‌ کس انگشت به‌ حرفش ننهد
سخنی ‌کو که ندارد ز زبان دست ردی ۵

غنچهٔ سر گره وهم تعلق تا چند
ای نسیم دم شمشیر شهادت مددی ۶

عرض هستی‌ست‌ گزندی که علاجش عدم‌ست
نیست امروز به خود بینی ما چشم بدی ۷

موج را عقد گهر کرد به خود پیچیدن
می‌شود ضبط نفس رشتهٔ عمر ابدی ۸

مژدهٔ عافیتی یافتم از کلفت دهر
موی چشم آینه را گشت حضور نمدی ۹

هر کجا بیدل از این باغ نهال‌ست بلند
در هوای قد او ناله کشیده‌ست قدی ۱۰