غزل ۲۷۶۸ - ز بسکه‌کرد قصور نگاه مژگانی

ز بسکه‌کرد قصور نگاه مژگانی
به خود شناسی ما ختم شد خدا دانی ۱

شرر گل است خزان و بهار امکانی
ندارد آنهمه فرصت که رنگ گردانی ۲

ز خود بر آمدگان شوکتی دگر دارند
غبار هم به هوا نیست بی‌سلیمانی ۳

به عجز کوش‌ گر از شرم جوهری داری
مباد دعوی کاری کنی که نتوانی ۴

لباس بر تن آزادگان نمی‌زیبد
بس است جوهر شمشیر موج، عریانی ۵

گشاده رویی ارباب دستگاه مخواه
فلک به چین مه نو نهفته پیشانی ۶

فراغ دارد از اسلام و کفر غرهٔ جاه
یکی‌ست سبحه و زنار در سلیمانی ۷

سواد مطلع ما نیست آنقدر روشن
که انتظار نویسی به چشم قربانی ۸

کجاست گرد امیدی که دامنم گیرد
چو صبح می‌دمد از پیکرم خود افشانی ۹

ز ابر گریهٔ دیده گر ایمنی می‌داشت
نمی‌کشید ز مژگان کلاه بارانی ۱۰

چو خون بسملم ‌از دستگاه شوق مپرس
بهار کرد طواف من از پریشانی ۱۱

درین هوسکده تا ممکنست بیدل باش
مکار آینه تا حیرتی نرویانی ۱۲