غزل ۲۷۷۶ - نشد حجاب خیالم غبار جسمانی

نشد حجاب خیالم غبار جسمانی
حباب رانه ز پیراهن است عریانی ۱

جز اینقدر نشد از سرنوشت من ظاهر
که سجده می‌چکدم چون نگین ز پیشانی ۲

چو شمع دام امید است سعی پروازم
سزد که رنگ قفس ریزم از پر افشانی ۳

به خاک تا نشود ساز ما و من هموار
نفس نمی‌گذرد از تلاش سوهانی ۴

ز پیچ و تاب نفس عالمی جبون قفس است
چوگرد باد تو هم‌ دسته کن پریشانی ۵

سفر گزیده به فکر وطن چه پردازد
دوباره مرغ نگردد به بیضه زندانی ۶

نوای عیش تو تا رشتهٔ نفس دارد
ز سطر نسخهٔ زنجیر ناله می‌خوانی ۷

به مرگ نیز همان حب جاه خلق بجاست
مگر همابرد از استخوان گرانجانی ۸

گداز ما چونگه آنسوی نم افتاده است
دل و دماغ چکیدن به اشک ارزانی ۹

غبارکثرت امکان حجاب وحدت نیست
شکوه شعله به خاشاک چند پوشانی ۱۰

جنون به‌ کسوت ناموس جلوه‌ها دارد
چو اشک، آینه صیقل مزن ز عریانی ۱۱

چو خامه ‌گر به خموشی به سر بری بیدل
تو نیز راز دل خلق بر زبان رانی ۱۲