غزل ۲۷۹۶ - ما را نه غروری‌ست نه فرّی نه ‌کلاهی

ما را نه غروری‌ست نه فرّی نه ‌کلاهی
خاکیم به ‌زیر قدم خویش نگاهی ۱

آنجا که قناعت‌ کند ایجاد تسلی
گرم است سرکوه به زیر پرکاهی ۲

بر دولت بیدار ننازم چه خیال‌ست
خوابیده بهم بخت من و چشم سیاهی ۳

بر صد چمن هستی‌ام افسانهٔ نازست
خواب عدم و سایهٔ مژگان گیاهی ۴

از بردهٔ دل تا چه ‌کشد سعی تأمل
چون خامه زنالم رسنی هشته‌ به چاهی ۵

یا رب تو تن آسانی جهدم نپسندی
می‌خواندم افسون نفس سوخته گاهی ۶

زبن دشت سبکتازی فرصت ندمانید
گردی‌ که توان بست به پیشانی آهی ۷

آخر چو غبار نفس از هرزه دویها
رفتیم به باد و ننشستیم به راهی ۸

گرد تری از جبههٔ شبنم نتوان برد
در آینهٔ ما عرقی ‌کرده نگاهی ۹

بید‌ل شدم و رَستم از اوهام تعین
آیینه شکستن به بغل داشت کلاهی ۱۰