غزل ۴۰۳ - هر که از خون ریز من آلوده گردد دامنش

هر که از خون ریز من آلوده گردد دامنش
عذر ننگ این عمل در عهدهٔ شکر منش ۱

خست از اندازه بیرون می برد دهر خسیس
آتشی بینم که می گردد به گرد دامنش ۲

... باغبان گلشن جنت شود
... آسودگی در گلشنش ۳

در محبت زندگی را با شهادت جنگ نیست
دیده ای باید که بیند خون من در گردنش ۴

وه چه صیادی که هر صیدی که زخمی از تو یافت
سر به دنبال تو دارد، تا بود جان در تنش ۵

خلوتی کز نور شمع ما به حسن اندوده شد
کوتهی دارد کمند آفتاب از روزنش ۶

عرفی آن تر دامنی دارد که هنگام عذاب
آتش دوزخ بمیرد گر فشاری دامنش ۷