غزل ۴۰۴ - گر چشانی به ملک چاشنی صحبت خویش

گر چشانی به ملک چاشنی صحبت خویش
جام ِمی گیرد و بر باد دهد عصمت خویش ۱

چون به خونریز خودم ساخته ای تشنه کنون
تو هم این لطف بکن تا بکشم منت خویش ۲

کشتهٔ ناز کحا، کشتهٔ شمشیر کجا
چون ننازند شهیدان تو بر حالت خویش ۳

تا دگر جای به دل ها نکند از غیرت
یا رب آگاه شود درد تو از لذت خویش ۴

نه ز مهر آمدی ام بر سر بالین، دم نزع
حیف باشد که گذاری به دلم حسرت خویش ۵

دهن خویش ببوسند و لب خود بمکند
چون در اندیشه ببینند بتان صورت خویش ۶

عرفی از یاد می وصل برد هوش خرد
بس که بی یار دلم تنگ شد از صحبت خویش ۷