غزل ۴۰۵ - در دل شکنی آفت صرف است نگاهش

در دل شکنی آفت صرف است نگاهش
طفلی که پدر می شکند طرف کلاهش ۱

طاعت بر دنیا چه تمتع برد از تخت
کز فرّ هما دور بود تارک شاهش ۲

ما لشکر عشقیم که تسخیر دو عالم
چون آب فرو می چکد از تیغ سپاهش ۳

ره بر مه کنعان نکند خجلت بهتان
تا رو به ره شکر کند محنت جاهش ۴

شاید که به آلایش دامانش نگیرند
مستی که به دامن نگرد طرف کلاهش ۵

از جور فلک داغ نگردد دل عشاق
این باغچه پروردهٔ برق است گیاهش ۶

سهل است که از ناصیه اش نور بتابد
عرفی که در عشق بود ناصیه گاهش ۷