خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: این متن بیانگر احساس تنهایی، غم و انزوای شاعر است. او خود را گنجینه‌ای از غم می‌داند که در دل ویرانه‌های خود محبوس است. شاعر از ارتباط با دیگران دوری کرده و تنها با غم و اندوه خود مانوس است. او به بازی‌های طبیعت و فریب‌های دنیوی اشاره می‌کند و خود را اسیر دام‌های خود می‌داند. در نهایت، شاعر از عرفی می‌خواهد که برای او افسون نسازد، زیرا او خود را صید دام و دانه‌های خود می‌داند.

رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار است. همچنین، موضوعات غم و انزوا ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر سنگین باشد.

تنها نشین گوشهٔ غمخانهٔ خودیم
گنج غمیم و در دل ویرانهٔ خودیم

لب تر نکرده ایم ز جام و سبوی کس
جاوید مست جرعه و پیمانهٔ خودیم

با غم نشسته ایم به تدبیر عقل خویش
ما آشنا به دشمن و بیگانهٔ خودیم

بس در گشوده ایم، چه دشمن، چه دوست را
ما قفل بی گشاد در خانهٔ خودیم

شیرین نکرده ایم لب از گفت و گوی کس
لب ها به زهر شستهٔ افسانهٔ خودیم

گاهی فریب توبه و گاهی فساد زرق
بازیچهٔ طبیعت طفلانهٔ خودیم

غیرت روا نداشت که برقع برافکنیم
تا جمله بنگرند که جانانهٔ خودیم

عرفی برو، تهیهٔ افسون مکن که ما
صید فریب دام خود و دانهٔ خودیم

«عرفی شیرازی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir