غزل ۱۸۸۵ - ای سرده صد سودا دستار چنین می‌کن

ای سَردِهِ صد سودا دَستار چُنین می‌کُن
خوب است همین شیوه ای دوست همین می‌کُن ۱

فرماندهِ خوبانی ابرو چو بِجُنبانی
این بنده تو را گوید آن می‌کُن و این می‌کُن ۲

از خونِ مُسلمانان در ساغَرِ رُهبان کُن
وَزْ کافرِ زُلْفینَت ویرانی دین می‌کُن ۳

مَأمونِ امین را تو می‌ران که رو ای خاین
وان غیرتِ رَهْ زن را بر روحْ اَمین می‌کُن ۴

آن حُکْم که از هیبَتْ در عَرشْ‌ نمی‌گُنجَد
بر پُشتِ زمان می نِهْ بر رویِ زمین می‌کُن ۵

آن را که ندارد جان جان دِهْ به دَمِ عیسی
وان را که ندارد زَر زِ اکْسیر زَرین می‌کُن ۶

تا دورِ اَبَد شاها شَمسُ الْحَقِ تبریزی
حُکمی‌‌ست به دورِ تو آری هَلِه هین می‌کُن ۷