غزل ۱۸۹۶ - نشاید از تو چندین جور کردن

نَشایَد از تو چندین جور کردن
نَشایَد خونِ مَظْلومان به گَردن ۱

مرا بَهرِ تو باید زندگانی
وَگَر نی سَهْل دارم جان سِپُردن ۲

از آن روزی که نامِ تو شنیدم
شُدم عاجِز من از شب‌‌ها شِمُردن ۳

رَوا باشد که از چون تو کَریمی
نَصیبِ من بُوَد اَفْسوس خوردن؟ ۴

خداوندا از آن خوش تَر چه باشد
بدیدن رویِ تو پیش تو مُردن؟ ۵

مِثالِ شمع شُد خونَم در آتش
زِ دل جوشیدن و بر رُخْ فَسُردن ۶

دَرین زندان مرا کُنْد است دَندان
ازین صبر و ازین دندان فَشُردن ۷

از این خانه شُدم من سیر وَقت است
به بامِ آسْمان‌‌ها رَخْت بُردن ۸