غزل ۱۹۰۱ - ز زخم دف کفم بدرید، ای جان

زِ زَخْمِ دَفْ کَفَم بِدْرید، ای جان
چه بَستی کیسه را؟ دستی بِجُنبان ۱

گُشادی کُن، بِجُنب آخِر، نه سنگی
نه سنگی هم گُشایَد آبِ حیوان؟ ۲

مَروَّت را مَگَر سیلاب بُرده ست
که پیدا نیست گَردِ او به میدان؟ ۳

دَراَفکَن کُهنه‌‌یی گَر زَر نداری
تو را جُز ریشِ کُهنه نیست دَرمان ۴

چو دستَت بَسته و ریشَت گُشاده‌ست
بِجُنبان ریش را، ای ریش جُنبان ۵

گِلو بِگْرفت و آوازم زِ نَعْره
مَگَر بَسته‌‌‌‌‌ست راهِ گوشِ اِخْوان؟ ۶

اگر راه است آبی را دَرین ناو
چرا چَرخیّ و سنگی نیست گَردان؟ ۷

وَگَر این سنگ گَردان است کو آرْد؟
زِهی مِهْمانیِ‌ بی‌آب و‌ بی‌نان ۸

به طیبَت گفتم این نکته مَرَنْجید
مَدارید از مِزَحْ خاطِر پَریشان ۹

گِلو مَخْراش و زیرِ لب بِخوانَش
دَهانَت پُر کُند از دُرّو مَرجان ۱۰

مُسَلَّم دان خدا را خوانْ نَهادن
خَمُش کُن، این کَرَم را نیست پایان ۱۱