غزل ۱۹۰۹ - دل معشوق سوزیده‌‌‌‌‌ست بر من

دلِ معشوقْ سوزیده‌‌‌‌‌ست بر من
وَزان سوزشْ جهان را سوخت خَرمَن ۱

بِزَد آتش به جانِ بَنده شمعی
کَزو شُد مومْ جانِ سنگ و آهن ۲

پدید آمد از آن آتش به ناگَهْ
میانِ شب هزاران صُبحِ روشن ۳

به کویِ عشقْ آوازه دَراُفتاد
که شُد در خانهٔ دلْ شکلِ روزَن ۴

چه روزن، کافْتابِ نو بَرآمَد
که سایه نیست آن جا قَدْرِ سوزن ۵

از آن نوری که از لُطْفَش بِرُسته‌ست
زِآتش گُلْبُن و نَسرین و سوسن ۶

از آن سو بازگرد ای یارِ بَدخو
بدین سو آ که این سوی است مَأمَن ۷

به سویِ‌ بی‌سویی جُمله بهار است
به هر سو غیر این، سرمایِ بهمن ۸

چو شَمسُ الدّینِ جان آمد زِ تبریز
تو جانْ کَندن‌ هَمی‌خواهی،‌ هَمی‌کَن ۹