غزل ۱۹۱۰ - تو هر جزو جهان را بر گذر بین

تو هر جُزوِ جهان را بَر گُذر بین
تو هر یک را رَسیده از سَفَر بین ۱

تو هر یک را به طَمْعِ روزیِ خود
به پیشِ شاهِ خود، بِنْهاده سَر بین ۲

مِثالِ اَخْتَران از بَهرِ تابَش
فُتاده عاجِز اَنْدَر پایِ خَور بین ۳

مِثالِ سیل‌‌‌ها در جُستنِ آب
به سویِ بَحْرِشان زیر و زَبَر بین ۴

برایِ هر یکی از مَطْبَخِ شاه
به قَدْرِ او تو خوانِ مُعْتَبَر بین ۵

به پیشِ جامِ بَحْرآشامِ ایشان
تو دریایِ جهان را مُخْتَصَر بین ۶

و آن‌‌‌ها را که روزی رویِ شاه است
زِ حُسنِ شَهْ دَهانْش پُرشِکَر بین ۷

به چَشمِ شَمسِ تبریزی تو بِنْگَر
یکی دریایِ دیگر پُر گُهَر بین ۸