غزل ۳۸ - دلدار بود دین و دل و طاقت و قرار

دلدار بود دین و دل و طاقت و قرار
چون او برفت رفت به یکبار هر چهار ۱

گویند صبرکن که بیاید نگار تو
آن روز صبر رفت که رفت از برم نگار ۲

جایی که یار نیست دلم را قرار نیست
من آزموده‌ام دل خود را هزار بار ۳

عاقل به اختیار نخواهد هلاک خویش
پیش از هلاک من زکفم رفت اختیار ۴

تا یار هست از پی کاری نمی روم
دلداده را چکار به از عشق روی یار ۵

شوریدگی نکوست به سودای زلف دوست
دیوانگی خوشست به امید چشم یار ۶

آخر نمود بخت مرا زلف یار من
چون خویش سرنگون و پریشان و بی‌قرار ۷

غم صدهزار مرتبه گرد جهان بگشت
جز من نیافت همدمی از خلق روزگار ۸

قاآنی از جفای جهان هیچ غم مخور
می خور به یمن عاطفت صاحب اختیار ۹