غزل ۴۹ - بکش ار کشی به تیغم، بزن ار زنی به تبرم

بکش ار کشی به تیغم، بزن ار زنی به تبرم
بکن آنچه می‌توانی که من از تو ناگزیرم ۱

همه شرط عاشق آنست که کام دوست جوید
بکن ار کنی قبولم، ببر ار بری اسیرم ۲

سر من فرو نیاید به کمند پهلوانان
تو کنی به تار مویی همه روزه دستگیرم ۳

نظر ار ز دوست پوشم که برون رود ز چشمم
به چه اقتدار گویم که برون شو از ضمیرم ۴

ز جهان کناره کردم که تو در کنارم آیی
مگر ای جوان رهانی ز غم جهان پیرم ۵

تو به راه باد گویا سر زلف خود گشودی
که ز مغز جای عطسه همه می‌جهد عبیرم ۶

طلب از خدای کردم که بمیرم ار نیایی
تو نیامدی و ترسم که درین طلب بمیرم ۷

مگرم نظر بدوزی به خدنگ جور ورنه
همه تا حیات دارم نظر از تو برنگیرم ۸

به هوای مهر محمود چو ذره در نشاطم
که چو آفتاب روزی به فلک برد امیرم ۹