غزل ۵۳ - واجب نبود دل به بتی بیهده بستن

واجب نبود دل به بتی بیهده بستن
کو را نبود شیوه به جز عهد شکستن ۱

هر دوست که با دوست ندارد سر پیمان
میباید از او رشتهٔ پیوند گسستن ۲

چون یار ندارد خبر از یار چه حاصل
نالیدن و خون خوردن و بر خاک نشستن ۳

یاری که وفا بیند و با غیر شود یار
شرطست برو از سر عبرت نگرستن ۴

چون باد خزان آمد و گل رفت به تاراج
ای ابر بهاری چه برآید ز گرستن ۵

هر بنده که بگریخت ز احسان خداوند
آزاد کنش کو نشود رام به بستن ۶

بر زشت نکویی نتوان بست به زنجیر
از مشک سیاهی نتوان برد به شستن ۷

با یار بگویید که از تیر ملامت
انصاف نباشد دل ما این همه خستن ۸

زین پیش همه کام تو می‌جستم و اکنون
امید ندارم به جز از دام تو جستن ۹

جان دادم و افسوس که جان نیست گیاهی
کو زنده شود سال دگر باز به رستن ۱۰

قاآنی ازین پس ز خیال تو صبورست
با آنکه محالست صبوری ز تو جستن ۱۱