غزل ۷۱ - به هر چه وصف نمایم ترا به زیبایی

به هر چه وصف نمایم ترا به زیبایی
جمیل‌تر ز جمالی چو روی بنمایی ۱

صفت کنند نکویان شهر را به جمال
تو با جمال چنین در صفت نمی‌آیی ۲

به ناتوانی من بین ترحّمی فرما
که نیست با تو مرا پنجهٔ توانایی ۳

مگر معاینه‌ات بنگرند و بشناسند
که چون ز چشم روی در صفت نمی‌آیی ۴

به حد حس تو زیور نمی‌رسد ترسم
که زشت‌تر شوی ار خویشتن بیارایی ۵

تفاوت شب و روز از برای ماست نه تو
از آن سبب که تو خود مهر عالم‌آرایی ۶

شب وصال تو دانستم از چه کوتاهست
تو خود ستارهٔ روزی چو پرده بگشایی ۷

مگس ز سر ننهد شوق عشق شیرینی
بابرویی که ترش کرده است حلوایی ۸

ز خاکپای عزیز تو بر ندارم سر
که نیست از تو مرا طاقت شکیبایی ۹

به قول مدعیان از تو برندارم دست
وگر ز عشق توکارم کشد به رسوایی ۱۰

مگر تو با رخ خود بعد ازین بورزی عشق
از آنکه هم گل و هم عندلیب گویایی ۱۱

به سرو و ماه از آن عاشقست قاآنی
که ماه سروقد و سرو ماه‌سیمایی ۱۲