غزل ۷۳ - تو را رسمست اول دلربایی

تو را رسمست اول دلربایی
نخستین مهر و آخر بی‌ وفایی ۱

در اول می‌نمایی دانهٔ خال
در آخر دام گیسو می گشایی ۲

چو کوته می‌نمودی زلف گفتم
یقین کوته شود شام جدایی ۳

ندانستم کمند طالع من
ز بام وصل یابد نارسایی ۴

برآن بودم که از آهن کنم دل
ندانستم که تو آهن‌ربایی ۵

من آن روز از خرد بیگانه گشتم
که با عشق توکردم آشنایی ۶

نپندارم که باشد تا دم مرگ
گرفتار محبت را رهایی ۷

مرا شاهی چنان لذت نبخشد
که اندر کوی مه رویان گدایی ۸

سحر جانم برآمد بی‌تو از لب
گمان بردم تویی از در درآیی ۹

چو دیدم جان محزون بود گفتم
برو دانم که بی‌جانان نپایی ۱۰