غزل ۷۴ - نامدی دوش و دلم تنگ شد از تنهایی

نامدی دوش و دلم تنگ شد از تنهایی
چه شود کز دلم امروز گره بگشایی ۱

ور تو آیی نشود چارهٔ تنهایی من
که من از خوبش روم چون‌ تو ز در بازآیی ۲

کاش از مادر آن ترک بپرسند که تو
گر نیی از پریان از چه پری می‌زایی ۳

شاه بایدکه خراج شکر از وی گیرد
که دکان بسته ز شرم لب او حلوایی ۴

تو بهل غالیه بر موی تو خود را ساید
تو به مو غالیه اینقدر چرا می‌سایی ۵

چه خلافست ندانم که میان من و تست
کانچه بر مهر فزایم تو به جور افزایی ۶

بعد ازین در صفت حسن تو خاموش شوم
زانکه در وصف تو گشتم خجل از‌گویایی ۷

درفشانی تو قاآنیم از دست ببرد
آدمی در نفشاند تو مگر دریایی ۸