غزل ۱۹۳۸ - نازنینی را رها کن با شهان نازنین

نازنینی را رَها کُن با شَهانِ نازنین
نازِ گازُر بَرنَتابَد آفتابِ راسْتین ۱

سایهٔ خویشی، فَنا شو در شُعاعِ آفتاب
چند بینی سایهٔ خود؟ نورِ او را هم بِبین ۲

دَرفکَنده‌‌یْ خویش غَلْطی‌ بی‌خَبَر هَمچون سُتور
آدمی شو، در ریاحین غَلْط و اَنْدَر یاسَمین ۳

از خیالِ خویش تَرسَد هر کِه در ظُلْمَت بُوَد
زان که در ظُلْمَت نِمایَد نَقْش‌‌‌‌های سَهْمگین ۴

از ستاره‌‌یْ روز باشد ایمنیِّ کاروان
 زان که با خورشید آمد هم قِران و هم قَرین ۵

مُرغِ شب چون روز بیند، گوید این ظُلْمَت زِ چیست؟
 زان که او گشته‌‌‌‌‌ست با شبْ آشْنا و هم‌نِشین ۶

شاد آن مُرغی که مِهْرِ شب دَرو مُحْکَم نگشت
سویِ تبریز آید او اَنْدَر هوایِ شَمسِ دین ۷