غزل ۱۹۵۱ - ای برادر تو چه مرغی؟ خویشتن را بازبین

ای برادر تو چه مُرغی؟ خویشتن را بازبین
گَر تو دست آموزِ شاهی، خویشتن را باز بین ۱

هر کِه اَنْبازی بُرید از خویش، آن بازی مَدان
در جهانْ او را چو حَق،‌ بی‌مِثْل و‌ بی‌اَنْباز بین ۲

زآفتابی کافْتابِ آسْمانْ یک جامِ اوست
ذَرّه‌ها و قَطره‌ها را مَست و دست انداز بین ۳

چون که قبله‌‌یْ شاه یابی، قبلهٔ اِقْبال شو
چون دو دَم خوردی زِ جامَش، بَخت را دَمساز بین ۴

گفتم ای اِکْسیر بِنْما، مِسّ را چون زَر کُنی؟
رو به صَرّافانِ دل آوَرْد، گفتا گاز بین ۵

گفتَمَش چون زنده کردی مُرغِ ابراهیم را؟
گفت پَرّ و بال بَرکَن، هم کُنون پَرواز بین ۶

گفتم از آغازْ مُرغِ روحِ ما‌ بی‌پَر بُدَست
گفت هین، بِشْکَن قَفَص، آغازِ‌ بی‌آغاز بین ۷

زان فروبَسته دَمی کِتْ هَمدَم و هَمراز نیست
چَشمْ بُگْشا هر دَمی، هَمراز بین، هَمراز بین ۸

این دَمی چندی که زد جانِ تو در سوز و نیاز
چون دَمِ عیسی به حَضرت زنده و باساز بین ۹

خاک خواری را بِمان، چون خاکْ خواری پیشه گیر
خاک را از بَعدِ خواری در چَمَن اِعْزاز بین ۱۰