خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: این متن شعری است که از مستی، شادی، و لذت‌های زندگی سخن می‌گوید. شاعر از ساقی می‌خواهد که جام شراب را به او بدهد و از فردا و نسیه‌های آن چشم‌پوشی کند. او به طبیعت و زیبایی‌های آن اشاره می‌کند و از عقل و جان روشن می‌گوید که با باده روشن شود. شاعر همچنین از شادی و طرب بی‌حد و مرز سخن می‌گوید و از مستی و رقص شاخ‌ها در باد بهار یاد می‌کند.

رده سنی: 18+ این متن شامل مفاهیمی مانند مستی و نوشیدن شراب است که برای مخاطبان زیر 18 سال مناسب نیست. همچنین، برخی از مفاهیم عرفانی و فلسفی آن ممکن است برای سنین پایین‌تر قابل درک نباشد.

ساقیا چون مَست گشتیْ خویش را بر من بِزَن
ذِکْرِ فردا نَسْیه باشد، نَسْیه را گَردن بِزَن

سالْ سالِ ماست و طالِعْ طالِعِ زُهره‌‌‌ست و ماه
ای دل این عیش و طَرَب حدّی ندارد، تَن بِزَن

تا درونِ سنگ و آهنْ تابش و شادی رَسید
گَر تو را باور نَیایَد، سنگ بر آهن بِزَن

بِنْگَر اَنْدَر میزبان و در رُخَش شادی بِبین
بر سَرِ این خوان نِشین و کاسه در روغَن بِزَن

عقلِ زیرک را بَرآر و پَهْلویِ شادی نِشان
جانِ روشن را سَبُک بر بادهٔ روشن بِزَن

شاخ‌ها سَرمَست و رَقْصانند از بادِ بهار
ای سَمَن مَستی کُن و ای سَرو بر سوسن بِزَن

جامه‌‌های سبز بُبْریدند بر دُکّانِ غَیب
خیز ای خَیّاط بِنْشین بر دُکان، سوزن بِزَن

«مولوی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir