غزل ۱۹۵۷ - هست عاقل هر زمانی در غم پیدا شدن

هست عاقل هر زمانی در غَمِ پیدا شدن
هست عاشقْ هر زمانی‌ بی‌خود و شَیدا شدن ۱

عاقلانْ از غَرقه گشتن، بَرگُریز و بَرحَذَر
عاشقان را کار و پیشه، غَرقهٔ دریا شدن ۲

عاقلان را راحَت از راحَت رَسانیدن بُوَد
عاشقان را نَنگ باشد بَندِ راحت‌ها شدن ۳

عاشقْ اَنْدَر حَلْقه باشد از همه تَن‌ها، چُنانْک
زَیْت را و آب را در یک مَحَل تنها شدن ۴

وان کِه باشد در نَصیحت دادنِ عُشّاقِ عشق
نیست او را حاصِلی، جُز سُخرهٔ سودا شدن ۵

عشقْ بویِ مُشک دارد، زان سَبَب رُسوا بُوَد
مُشک را کِی چاره باشد از چُنین رسوا شدن؟ ۶

عشق باشد چون درخت و عاشقانْ سایه‌‌یْ درخت
سایه گَرچه دور اُفْتَد، بایَدَش آن جا شدن ۷

بر مَقامِ عقلْ باید پیر گشتنْ طِفْل را
در مَقامِ عشقْ بینی پیر را بُرنا شدن ۸

شَمسِ تبریزی به عشقَت هر کِه او پَستی گُزید
هَمچو عشقِ تو بُوَد در رِفْعَت و بالا شدن ۹