هوش مصنوعی:
در این متن شاعر از رنجها و اندوههای عاشقانه خود میگوید، از جدایی و دلتنگیهایش سخن میراند و اشارهای به ناامیدی و گذشت زمان دارد. او از عشق نافرجام، توبه از میخانه و انتقام از ستمهای دیگران صحبت میکند و در نهایت به ناامیدی از وصال معشوق اشاره دارد.
رده سنی:
16+
متن حاوی مضامین عاشقانه عمیق، ناامیدی و غمانگیز است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند انتقام و توبه از میخانه برای سنین پایینتر نامناسب است.
غزل ۴۳۰ - رفتیم و با غمت دل پر خون گذاشتیم
رفتیم و با غمت دل پر خون گذاشتیم
جان را به صیدگاه تو در خون گذاشتیم ۱
رفتیم و دل رمیده و شبدیز غیر را
با شوق بی عنانی گلگون گذاشتیم ۲
رفتیم و توبه کرده ز میخانهٔ مراد
میل قدح به آن لب میگون گذاشتیم ۳
رفتیم و در زمانه ز غمنامه های تو
نشنودهٔ غم تو به مجنون گذاشتیم ۴
رفتیم و انتقام ستم های غیر را
با عادت طبیعت گردون گذاشتیم ۵
رفتیم عرفی از چمن وصل ناامید
در دل هوای آن قد موزون گذاشتیم ۶
جان را به صیدگاه تو در خون گذاشتیم ۱
رفتیم و دل رمیده و شبدیز غیر را
با شوق بی عنانی گلگون گذاشتیم ۲
رفتیم و توبه کرده ز میخانهٔ مراد
میل قدح به آن لب میگون گذاشتیم ۳
رفتیم و در زمانه ز غمنامه های تو
نشنودهٔ غم تو به مجنون گذاشتیم ۴
رفتیم و انتقام ستم های غیر را
با عادت طبیعت گردون گذاشتیم ۵
رفتیم عرفی از چمن وصل ناامید
در دل هوای آن قد موزون گذاشتیم ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۴۳۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۴۲۹ - بیا ای درد کز راحت رمیدن آرزو دارم
گوهر بعدی:غزل ۴۳۱ - منم که بهر دل اسباب داغ می دزدم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.