غزل ۴۳۲ - ما دست دل ز چشمهٔ بهبود شسته ایم

ما دست دل ز چشمهٔ بهبود شسته ایم
داغی به زهر داغ نمکسود شسته ایم ۱

دل در دعای کام نفس بر نیاورد
زین شعله ننگ، نسبت دود شسته ایم ۲

آسوده تر حسود که ما از ضمیر دل
اندیشهٔ زیان و غم سود شسته ایم ۳

بستیم روی سجده ز محراب آرزو
گرد ریا از در معبود شسته ایم ۴

عرفی چه مایه عجز به هر چشمه برده ایم
تا لوح دل ز بود و ز نابود شسته ایم ۵