غزل ۴۳۵ - از دل این شعله چو داغ صنم افروخته ایم

از دل این شعله چو داغ صنم افروخته ایم
آتش بتکده را در حرم افروخته ایم ۱

شب غم تا به عدم راه برد دلبر کام
آتشی راه به راه عدم افروخته ایم ۲

موسی آرید به این دیر که ارباب نظر
آتش طور ز روی صنم افروخته ایم ۳

سجدهٔ برهمن این جا نه حرام است، بیا
که صد آتشکده در کنج غم افروخته ایم ۴

ما ملامت زدگانیم که در گوشهٔ غم
آتش دل همه از داغ هم افروخته ایم ۵

کی بر اهل کرم روی طلب زرد کنیم
ما که از جرعهٔ جام کرم افروخته ایم ۶

گشته ایم از سخن پیر مغان روشن دل
به فروغ نفسش جام جم افروخته ایم ۷

ما به هر غمکده، عرفی، که گذر داشته ایم
شمع مقصود ز یمن قدم افروخته ایم ۸