غزل ۴۴۱ - وقت آن است که افیون به شراب اندازیم

وقت آن است که افیون به شراب اندازیم
دو جهان را به یکی جرعه خراب اندازیم ۱

دلم از صوت تذروان بهشتی نگشود
گوش بر نالهٔ مرغان کباب اندازیم ۲

ای که بر زشتی من خنده زنی، باش که من
بخرم دستی و از چهره نقاب اندازیم ۳

گل فشانند به بستر همه چون عرفی و من
مشت خس چینم و در جامهٔ خواب اندازیم ۴