غزل ۴۴۷ - دل به دست و پای کوبان از حرم بگریختم

دل به دست و پای کوبان از حرم بگریختم
وین سیه قندیل را از خاک دیر آویختم ۱

توتیای دیدهٔ توفیق، یعنی خاک دیر
بر سر دل تهنیت گویان به مژگان می بیختم ۲

راهب دیر و صنم مست سماع ماتمند
تا به شیون نغمهٔ ناقوس را آویختم ۳

گوهری کز وی بیابد دیدهٔ معنی صفا
در جهان پیدا نشد، هر چند خاکش بیختم ۴

مایهٔ دیریم، عرفی، عشوه ای در کعبه هم
مدتی پارنج ها از پرده می انگیختم ۵