غزل ۴۵۴ - از شش جهتم شکوه زند موج خموشم

از شش جهتم شکوه زند موج خموشم
در زهر زنم غوطه و سرچشمهٔ نوشم ۱

سر تا به قدم عیبم و از دوستی خویش
عیبی نشناسم کزان پرده نپوشم ۲

بر خلق نخواهم که زنم ناصیهٔ خویش
تا جمله بدانند که من بیهده کوشم ۳

تزویر خرم بهر دو عالم به وکالت
هر گاه که در کوی ریا زهد فروشم ۴

تا فتنهٔ فردای قیامت نشناسی
این مغبچه امروز ببین بر سر دوشم ۵

از دردکشان شو که من غمزده، عرفی
تا بودم از آن جمع نه غم بود نه هوشم ۶