غزل ۴۵۶ - چه غم ز رفتن این است، می کشد اینم

چه غم ز رفتن این است، می کشد اینم
که غم تو به بازیچه می برد دینم ۱

فروغ آیینه ام بی چراغ مجلس نیست
کجاست سرمه کش دیدهٔ خدا بینم ۲

امام شهر که مستم ندیده، حیران بود
بیا بگو به تماشا، کنون که رنگینم ۳

ز من فراغت فردوس دور باد که من
بساط ماتمیان بر فراغ می چینم ۴

ز نور ناصیهٔ من صباح می تابد
شبی که دختر زر بود شمع بالینم ۵

چکد ز هر سر مویم هزار چشمهٔ زهر
از آن به چشم دل اهل درد شیرینم ۶

هزار غم سر غم کرده ام ولی در دل
غم تو ریشه فرو کرد، می کشد اینم ۷

روم به میکده، عرفی، که بشکنم توبه
مباد محتسب از دل بیرون کند کینم ۸