غزل ۴۶۲ - چو لاله گون شوی از باده، در چمن مستم

چو لاله گون شوی از باده، در چمن مستم
چو مشک بیز کنی طره، در ختن مستم ۱

دل برهمنم، از سایهٔ صنم داغم
دماغ بلبلم از نکهت چمن مستم ۲

نه شکل سبحه شناسم نه صورت محراب
ز فکر دار و اندیشهٔ رسن مستم ۳

مگو که خرقه و زنار پوش و باده مکش
که تیز دستم و از جام برهمن مستم ۴

در معامله دربند می فروش، که من
حریف عشقم و از خون خویشتن مستم ۵

حیات و موت من ای خضر عشق پرورد است
نه در لباس تو در کفن مستم ۶

به ناله تیشهٔ فرهاد گوید این دستان
که از حلاوت بازوی کوهکن مستم ۷

ز بزم دوست که گوید، که از قدح نوشان
تهی پیاله تر از من نبود و من مستم ۸

بهشتیان چه شناسند مستیم عرفی
نه از شراب طهور، از می سخن مستم ۹