غزل ۴۷۴ - دردا که فاش در غم جانانه سوختیم

دردا که فاش در غم جانانه سوختیم
در داغ و درد محرم و بیگانه سوختیم ۱

گو شمع برفروز به بزم طرب که ما
بیرون در ز غیرت پروانه سوختیم ۲

با خون صد شهید مقابل نهاده اند
عمری که ما به آتش افسانه سوختیم ۳

کس راه گم نکرد که خضر رهی نیافت
ما در میان کعبه و بتخانه سوختیم ۴

زان تشنه مانده ایم که از گرمی نفس
در دست صبر جرعه و پیمانه سوختیم ۵

یاران همیشه در طرب و ما تمام عمر
کنج غمی گرفته و غریبانه سوختیم ۶

یک بار دل ز ما، صنم آشنا نبرد
دایم به داغ مردم بیگانه سوختیم ۷

نگشاید ار ز بستن زنار عقده ات
دانی که از چه سبحهٔ صد دانه سوختیم ۸

عرفی به غیر شعلهٔ داغ جگر نبود
شمعی که ما به گوشهٔ کاشانه سوختیم ۹