۱۲۹ بار خوانده شده

غزل شمارهٔ ۴۸۳

0
حاشیه

دل کز لبت چغانه به گوشش نمی زنم
مست است، این ترانه به گوشش نمی زنم

این بس جزای طعنهٔ زاهد که هیچ گاه
قول شرابخانه به گوشش نمی زنم

عهدش نماند کاین دو جهان گشت باز رمز
بی مهری زمانه به گوشش نمی زنم

گل گوش جان گشوده و با بلبلان باغ
یک بانگ بلبلانه به گوشش نمی زنم

عرفی به نغمه گوش بیالوده و ما هنوز
از ناله تازیانه به گوشش نمی زنم
حاشیه ای برای این گوهر بنویس

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.


گوهر قبلی: غزل شمارهٔ ۴۸۲
گوهر بعدی: غزل شمارهٔ ۴۸۴