غزل ۴۸۵ - تا کی دهم به دست تماشا زمام چشم

تا کی دهم به دست تماشا زمام چشم
فالی زنم که گریه بر آید بنام چشم ۱

ای گریه بی مضایقه از در درآ که من
هر دم به خون دل بنویسم سلام چشم ۲

از بس که حیرت آمد و بیگانگی فزود
امشب خیال دوست نگردید رام چشم ۳

صد نوحه هست بر لب و نسپرده راه گوش
صد گریه هست در دل و نشنیده نام چشم ۴

عرفی فسرده چون نبود مجلسم که باز
خالی است شیشهٔ دل و خشک است جام چشم ۵