غزل ۵۰۷ - نیشی گرفته سینهٔ خویش ریش می کنیم

نیشی گرفته سینهٔ خویش ریش می کنیم
تا هست فرصتم ادب خویش می کنیم ۱

نایاب گوهریست مرادم و گر نه من
دریوزه از نوانگر و درویش می کنیم ۲

بیهوده رفتنم ز فروماندگی به است
تا خضر نیست رهبری خویش می کنیم ۳

دانم که نیست چاره و هر دم ز اضطراب
آزار عقل مصلحت اندیش می کنیم ۴

عرفی اگر ز کاوش دل مانده ام چه باک
ناخن ز کار شد، طلب نیش می کنیم ۵