غزل ۵۰۸ - مستم دگر این بیخودی از بوی که دارم

مستم دگر این بیخودی از بوی که دارم
دیوانگی از غمزهٔ جادوی که دارم ۱

ای دل ز جنونم گله داری، عجب از تو
همسایگی فتنه ز پهلوی که دارم ۲

مست آمده ام از عدم ای جمع بگویید
دامن ز که در چینم و دل سوی که دارم ۳

جانم به لب ار درد و مسیحا نزند دم
دانسته که بهبود ز داروی که دارم ۴

مرهم به علاج آمده، زنهار مگویید
کاین زخم به اندازهٔ بازوی که دارم ۵

فردا که دل از حور بهشتم نگشاید
دانند دو عالم که غم روی که دارم ۶

در دیدهٔ من حُسن فروریزد و حیرت
باز این سر شوریده به زانوی که دارم ۷

عرفی طلبی جرعهٔ مقصود و نگویی
کاین گرم روی بر اثر خوی که دارم ۸